آدمی موجودی است شگفت، هنگام راحتی و آسایش، سرمست و مغرور می شود و هنگام سختی و مشکل، ناامید و زمین گیر. نه این درست است و نه آن. تنبلی، عافیت طلبی و سختی گریزی، عوامل پیدایش چنین وضعیتی هستند و البته وضعیتی است طبیعی که باید آن را اصلاح و تربیت کرد و به وضعیت مطلوب رساند و این کاری شدنی است.

«هنر زندگی» در این مواقع است که آشکار می شود. حضرت ایوب(ع) شخصی توانگر و ثروتمند بود ولی یک باره همه دارایی اش را از دست داد و به فقر و بیماری مبتلا شد و حتی جایگاه اجتماعی اش را نیز از دست داد اما وی نه به هنگام سلامتی و دارایی، مغرور بود و نه به وقت سختی و تنگدستی، ناامید و ناتوان.