امید به آدمی، شادابی، حیات و پویایی می بخشد. شادابی تن به شادابی دل وابسته است و شادابی دل در امید ریشه دارد.

امید در مقابل ناامیدی که یکی از صفات رذایل است، به شمار می‌آید. ناامیدی موجب افسردگی و دست یافتن به رذایل دیگر می‌شود.

امید با انتظار و صبر رابطه نزدیک دارد؛ انتظار و صبر، برای نیل به چیزهای امید داشته شده.