محبت در خانواده
از نظر اسلام، محبت بيشترين نقش را در ساماندهي جامعة آرماني انساني دارد. رواياتي كه در مورد محبت از ائمة هديعليهالسلام وارد شده است، به روشني اثبات ميكند كه جامعة مطلوب اسلامي، جامعهاي است كه براساس محبت مردم نسبت به يكديگر شكل گيرد. محبت مؤثرترين عامل پرورش انسانهاي شايسته، و كارآمدترين ابزار پيشبرد اهداف فردي، اجتماعي و مادي و معنوي است. محبت به قدري شيرين و لذتبخش است كه با كمك آن ميتوان همة تلخيهاي زندگي و بسياري از ضعفها و نابسامانيها و مشكلات كوچك و بزرگ فردي و اجتماعي را جبران كرد. در حديثي حضرت سليمانعليهالسلام ميفرمايد: «هيچ چيز مانند محبت شيرين نيست».از ديدگاه رسول گرامي اسلامصلياللهعليهوآله وقتي دوستي برقرار شود، مشكلات و كمبودها به آساني قابل تحمل است. آن حضرت در اين باره با كنايه ميفرمايد: «هيچ مجلسي براي نشستن دو دوست، تنگ نيست».عنصر محبت، آنقدر براي تحقق برنامههاي ديني و هدايت انسانها مؤثر دانسته شده است كه امام باقرعليهالسلام دين اسلام را چيزي جز محبت نميداند. خداوند متعال در سورة روم، مهر و محبت را از آثار قدرت و نعمتهاي بزرگ برشمرده و ميفرمايد: «يكي از نشانههاي خداوند اين است كه براي شما از جنس خودتان همسراني آفريد تا با آنان انس بگيريد و در ميانتان محبت و مهرباني برقرار كرد و هر آينه در اين كار براي مردمي كه بينديشند نشانهها و عبرتهايي وجود دارد».( روم: 21)
تقدیم به همه آنانی که در راه اعتلای اخلاق این دغدغه همیشگی همه رسولان الهی قدم بر می دارند فراموش نکنیم که امروزه بیش از هر زمانی به اخلاق به عنوان یک نیاز فطری و ضرورت اجتماعی نیازمندیم. اقوام روزگار به اخلاق زنده اند قومی که بود فاقد اخلاق مردنی است.